Παραμύθι από τα Διλινάτα

 

Η Ε.Κ. μας έστειλε το ακόλουθο κείμενο που το έγραψε το καλοκαίρι στα Διλινάτα με την ονομασία «Ο ομπρελοξαπλωστροκέφαλος».

«Μια φορά και έναν καιρό ήταν μία παραμυθένια παραλία με γαλαζοπράσινα διάφανα νερά.

Βυθός της μια απέραντη ζεστή παρθένα αμμουδιά. Την αμμουδιά αγκάλιαζαν σαν περίεργοι σκυφτοί μοναχοί ψηλά λυγερόκορμα πεύκα. Το χρώμα τους πράσινο ζωντανό, που ανέδυε μια δροσιά τόσο στο μάτι  όσο και στην ανάσα σου. Ένας παράδεισος που ήθελες να βρίσκεσαι κάθε μέρα, και ένιωθες ευγνώμον που σε αξίωσε η ζωή να κολυμπάς στα νερά του.

Όλα πήγαιναν καλά μέχρι…

Μέχρι την εποχή που εμφανίστηκε ο ομπρελοξαπλωστροκέφαλος!

Ναι, ένα τέρας με ένα τεράστιο ψάθινο κυκλικό κέλυφος στο οποίο κάθε χρόνο φύτρωναν όλο και περισσότερες ομπρελοξαπλωστροκεφαλές!

Η παρουσία του αρχικά ήταν διακριτική, στην συνέχεια όμως κάλυψε την αμμουδιά από άκρη έως άκρη. Τα πλοκάμια του έφταναν ως την θάλασσα και μερικές φορές εκτόξευαν ταχύτατες θορυβώδεις ατράκτους που έσκιζαν την γαλήνη του γαλαζοπράσινου υδάτινου μανδύα.

Στο βάθος, στο κέλυφος του πλάσματος ετούτου, μία διαρκής μονότονη βουή, σαν να ήταν εκεί παγιδευμένα παράφωνα ηλεκτρικά τζιτζίκια.

Ο ομπρελοξαπλωστροκέφαλος θρεφόταν με κάτι παράξενα χάρτινα γυαλιστερά κουπόνια που εξασφάλιζαν την μακροβιότητά του. Δεν άφηνε κανέναν να κάτσει στα πλοκάμια του, παρά μόνο αν διέθετε γυαλιστερό κουπόνι για να ταΐσει την οπρελοξαπλωστροκεφαλή του. Παρά την αγένειά του, είχε πολλούς τρόφιμους , που φρόντιζαν να τον ταΐζουν καθημερινά, ιδίως το κατακαλόκαιρο.

Οι έως τότε πιστοί θαμώνες της αμμουδιάς, οι μαμάδες της διάσημης οικογενείας των Καρέττα- Καρέττα, γέμισαν καρούμπαλα προσπαθώντας να συρθούν στην ακτή και να γεννήσουν τα μικρά τους. “Ας πάμε αλλού να βρούμε καταφύγιο”,  σκέφτηκαν…  

Δεν ήταν πια ο μακρύς παραδεισένιος γιαλός. Οι ομπρελοξαπλωστροκεφαλές είχαν παγιδέψει τα πνευμόνια της αμμουδιάς, που βαριανάσαινε όλο και πιο πολύ… μέρα με την ημέρα.

Ρομαντικοί ιθαγενείς και πλάσματα της φύσης αισθάνονταν πια εξόριστοι στον ίδιο τους τον τόπο.

Πόσο ακόμα θα αναπτυσσόταν αυτό το τέρας? Άραγε κινδυνεύουν και οι άλλοι επίγειοι  παράδεισου του νησιού?

Και αν η ελπίδα χάθηκε για αυτόν τον τόπο, ας μην χαθεί για εκείνους που ακόμα ανασαίνουν το δροσερό αεράκι του Ιονίου…»

Σελίδα 55 από 328